Arquivo da categoría: Cibercultura

Axóuxere Editora presenta ‘Ensaios Radioativos’ de Márcio-André

A editorial Axóuxere continúa coa colección de pensamento Polimnia editando Ensaios Radioativos, un libro do poeta sonoro cinético e radioativo brasileiro Marcio-André que se presenta este xoves 12 de abril en Compostela, na galería A punto de fuga (Preguntoiro, 28), ás 20:30h. O evento contará coa presenza de Márcio-André, e será presentado polo tamén poeta e profesor de literatura portuguesa da Universidade de Santiago Carlos Quiroga.

Nos seus Ensaios Radioativos, dende a visión da «Contaminación» que o propio autor viviu (segundo el mesmo nos conta) en Pripyat: «ali (…) circundado pelo silêncio do fim do mundo, eu fazia, ainda que sem saber, um hino às contaminaçôes, além, claro, de me contaminar, tornando-me, provavelmente, o primeiro poeta radioativo do mundo», déixanos un feixe de escritos -orixinalmente publicados no Brasil (Confraria do Vento, 2008)- que van da poesía até a deriva nómade a través de cidades diversas, ao modo dun tuareg á procura dun eixo sagrado nos elementos do mundo posmoderno. Dende Edward Hooper até a física cuántica, Márcio-André, escritor, poeta, performer e músico brasileiro de alto carácter contaminante, proponnos no seu libro un aprofundamento divertido, lúcido e irónico sobre unha realidade que estamos acostumados a definir en termos tan estreitos e paradoxais que, ás veces, parece quedar pequena, aburrida e triste. Trátase dun fresco e intenso conxunto de ensaios.

Márcio-André (Rio de Janeiro, 1978). Escritor, artista sonoro e visual. Deu clases de escrita creativa e poesía sonora na Universidade de Coimbra e na Universidade Federal do Rio de Janeiro. Como tradutor, publicou textos de Ghérasim Luca, Gilles Ivain, Serge Pey, Mathieu Bénézet, Hagiwara Sakutaro e Forrest Gander. No 2008, recibeu a Bolsa Fundação Biblioteca Nacional, polo libro de ensaios Poética das Casas e, no 2009, foi poeta residente en Monsanto, Portugal. É tamén editor da editorial brasileira Confraria do Vento e curador do Cidade aTravessa, evento literario e performático que acontece nas cidades de Lisboa, Rio de Janeiro e São Paulo. Autor de catro libros de poesía e ensaios, colaborou con diversos xornais, entre eles O Globo, Jornal do Brasil ou O Estado de Minas; e con revistas brasileiras e internacionais. Os seus poemas foron traducidos a oito idiomas. Está integrado en diversas antoloxías como Poesia do Mundo; O que é poesia?; Todo começo é involuntário – a poesia brasileira no início do Sec. 21; Poétes Brésiliens d´aujourd´hui; e 24 letras por segundo; entre outras. Poeta experimental, con obras na área da poesía visual e sonora, da instalación e da performance, realizou traballos no Reino Unido, Francia, Portugal, Ucrania, Perú, así como tamén en diversas cidades do Brasil, traballando con poetas como Bruce Andrews, Stephen Rodefer, Arjen Duinker e Jonathan Morley. Actualmente vive en Lisboa.

Axóuxere, proxecto editorial configurado por un grupo aberto de creadores independentes que comezou a súa andaina o pasado mes de xuño, continúa así a colección Polimnia. Cadernos de Combate, e o seu compromiso con novas voces galegas e foráneas, impulsando dende este recuncho atlántico a creación dun tecido polifónico xerador de novas perspectivas e puntos de análise críticos e heterodoxos da contemporaneidade, perante unha realidade que os poderes tecnocráticos tenden a facer unívoca e dogmática.

‘Elogio del texto digital’, novo libro de José Manuel Lucía

A comezos de ano Fórcola Ediciones publicou o libro Elogio del texto digital, un ensaio no que José Manuel Lucía, un dos maiores divulgadores das Humanidades dixitais en España, trata de combater as reticencias do sector editorial e literario cara á nova sociedade dixital. Como explica Javier Celaya no seu prólogo, “Elogio del texto digital es un perfecto «quitamiedos» para cualquier persona que quiera entender las implicaciones del impacto de Internet en el mundo del libro”.

O libro ten como subtítulo “Claves para interpretar el nuevo paradigma”, e dedica boa parte das súas páxinas a falar como naceu e como funciona a nova textualidade (“da oralidade á virtualidade”), a analizar as características do texto dixital e tamén o seu funcionamento e organización (as bibliotecas dixitais), e as plataformas de coñecemento e a súa importancia á hora de abordar o futuro da cultura, da academia e da investigación.

José Manuel Lucía Megías (Ibiza, 1967) é Catedrático de Filoloxía Románica da Universidad Complutense de Madrid e coordinador académico do Centro de Estudios Cervantinos. É especialista en Literatura Románica Medieval, Iconografía, Crítica textual e Humanidades dixitaisl, e director do Banco de imágenes del Quijote, 1605-1915 e da plataforma literaria Escritores complutenses 2.0. Tal e como o presentan na editorial, nos últimos anos Lucía dedicouse á difusión das Humanidades Dixitais en España, con ducias de artigos e capítulos de libros publicados, e a monografía Literatura románica en Internet. Dende a UCM impulsa a creación do Centro de Investigación del Texto Digital (CITeD), o primeiro deste tipo no ámbito español. Tamén está a preparar unha versión hipertextual do Quixote, que se difundirá a partir de 2015.

Lucía é ademais poeta e ten publicados diversos poemarios como Libro de horas (Madrid, Calambur, 2000), Prometeo condenado (Madrid, Calambur, 2004), Acróstico (Madrid, Sial, 2005), Canciones y otros vasos de whisky (Madrid, Sial, 2006), Cuaderno de bitácora (Madrid, Sial, 2007), Tríptico (Madrid, Sial, 2009) e Trento (o el triunfo de la espera), en edición bilingüe español/italiano, con tradución de Claudia Dematté e prólogos de Luis Alberto de Cuenca e Pietro Taravacci. Tamén traduciu obras de Cesare Pavese e de Mihai Eminescu (Madrid, Cátedra, 2004), canda a Dana Giurca. A súa obra foi traducida ao italiano, ao francés e a hebreo.

Audiovisual 2.0 e os novos hipertextos

A revista Anàlisi, unha publicación electrónica impulsada pola Universitat Autònoma de Barcelona e a Universitat Oberta de Catalunya, vén de publicar un monográfico no número correspondente a febreiro do 2012, co título Audiovisual 2.0: Narratives, recepció i consum en els nous hipertextos.

Este número especial, coordinado por Charo Lacalle e Jordi-Sánchez Navarro, recolle unha serie de “reflexións e debates sobre as diferentes formas dos contidos audiovisuais contemporáneos e as trasformacións que os novos procesos tecnolóxicos, sociais e comunicativos están a provocar nos diferentes medios, e nos ámbitos da construción de relatos, a produción, e o consumo e a recepción”.

Abordando estes temas aparecen os seguintes artigos: “Audiovisual 2.0: Narratives, recepció i consum en els nous hipertextos”, de Charo Lacalle e Jordi Sánchez-Navarro, “Narració i cognició”, de Josep María Català Domènech, “El pla en primera persona. Noves formes de subjectivitat entre el cinema i les xarxes intermèdia”, de Ruggero Eugeni, “Tensions de la narrativa serial en el nou sistema mediàtic”, de Rosa Álvarez Berciano, “Interpretació i análisis de contingut cross media: el cas de Televisió de Catalunya”, de Rosa Franquet e María Isabel Villa Montoya, “Sang fresca publicitària: True Blood i les transfusions de la ficció”, de Raúl Rodríguez Ferrándiz, “Les transformacions dels continguts audiovisuals i la influència dels dispositius mòbils en el nou escenari transmèdia”, de Alberto Tognazzi Drake, “Experiències memorables en l’era de la música instantània”, de Héctor Fouce, e “Un estudi de cas de recepció transmediàtica: Comunitats de fans en Facebook i temes socials en la telenovela brasilera Passione”, de Maria Immacolata Vassallo de Lopes.

Todos os artigos están dispoñibles en pdf.

Teatro e Cibercultura, seminario na Universidade de Granada a finais de abril

A Aula de Artes Escénicas da Universidade de Granada organiza o seminario “Teatro y cibercultura” para a semana do 23 ao 27 de abril, no Gabinete de Teatro do Palacio de la Madraza desa cidade. Nel participarán diversos expertos do ámbito peninsular e europeo, entre eles o coordinador do proxecto Le.es, Anxo Abuín.

Este é o programa privisional:

23 de abril:

19:00 h. Domingo Sánchez-Mesa “Los estudios sobre la cibercultura y los new media. Nuevas fronteras de la literatura comparada”.

19. 40 h. Jerome Fletcher: “Digital Literature as Performance Writing”

24 de abril:

19:00 h. Anxo Abuín: “De listas y números. La estética de base de datos en el teatro actual.”

19. 40 h. Teresa López Pellisa: “Ciberteatro, actores virtuales y robots en escena”

25 de abril:

19:00 h. Virgilio Tortosa. “La carne y el píxel: de la representación al simulacro y viceversa.”

19. 40 h. Theótima Amo: “Dramaturgia y arte. El cuerpo expandido.”

26 de abril

19:00 h. Carlos Padrissa: “Burbuja Cero-Una”

27 de abril: Clausura

19:00 h. Laura Borràs: “El teatro de la cibercultura.”

Narracións non canónicas: o machinima

É o ano 1996, internet como tal xa existe aínda que non tiña demasiada presenza , o Pentium II está a piques de aparecer, Mac ocupa un discreto segundo plano no mercado, o vídeo dixital consolídase lentamente, Play Station arrincalle a hexemonía no mundo das videoconsolas a Sega e Nintendo e o disquete de Afternoon, a story circula entre algún cento de profesores e alumnos de literatura.

Neste contexto, id Software revoluciona o mercado dos videoxogos con Quake, un FPS (xogo de disparos en primeira persoa) que trouxo consigo algúns dos maiores avances técnicos do sector (uso de modelos tridimensionais para os personaxes e creación de escenarios en tres dimensións, emprego mapas e fontes luminosas en tempo real…) e tamén a aparición dunha nova modalidade de fanfiction: os Machinimas.

Os Machiminas (machine + cinema) son pezas de animación creadas mediante o uso de gráficos 3D de render a tempo real. O modo máis común é aproveitar o motor gráfico dalgún videoxogo. Este sistema consume moito menos tempo na creación da historia posto que permite a reprodución inmediata da animación mentres se está construíndo a parte visual da historia. Nace no ámbito de internet, que permitía dun xeito doado intercambiar as historias creadas con outros afeccionados e permitía un acceso máis ou menos doado aos programas e códigos precisos para crear personaxe e escenarios. Algúns dos elementos empregados eran libres, mais outros (personaxes principalmente) estaban suxeitos a dereitos de copyright.

Diary of a Camper (1996) é considerado o primeiro machimina. Foi creado por un grupo de xogadores (clan) de Quake chamado Rangers.

http://www.youtube.com/watch?v=uSGZOuD3kCU

A diferenza desta peza con outra pezas similares aparecidas anteriormente, como as demos non xogábeis que os programadores comezaron a espallar dende finais da década dos oitenta, é a presenza dunha compoñente narrativa. Xa non era un mero clip extraído dun xogo senón unha peza á parte, con autonomía propia a nivel de contido. Diary of a Camper é un modelo arcaico e pouco desenvolto. Neste caso, a banda de son provén da propia biblioteca do Quake, creada por Trent Reznor, e os diálogos aparecen como texto empregando a consola de mensaxes (no clip insertado non se aprecian ben os diálogos) do modo multixogador. A parte gráfica, consiste simplemente na gravación dentro partida multixogador dende o punto de vista dun dos protagonistas, efectuando o resto dos xogadores os movementos propios da acción dramática. É unha partida simulada capturada.

Posteriormente, esta modalidade de creación en rede foi adecuando a súa composición narrativa aos novos tempos e converténdose nun xénero máis da animación 3D, creando tramas seriais, sketchs puntuais, parodias… Deixaba tamén de consistir maioritariamente na gravación de partidas para engadir modificacións gráficas propias aos modelos tomados dos xogos orixinais.

Unha das machiminas máis famosas é Red Vs. Blue (Rooster Teeth), aparecida en 2003 e que narra, servíndose do entorno gráfico da saga Halo (Bungie 2001-2010), unha historia bélica que parodia os FPS (xénero ao que pertence Halo), o militarismo e os tópicos da ficción científica. As súas tramas son autónomas e non pertencen ao canon do universo ficticio Halo.

Red Vs. Blue consta de máis de cento cincuenta capítulos e é considerada como un punto de inflexión, posto que xa consta de tramas máis complexas, personaxes fixos, estrutura serial organizada, distribución… é dicir, é un produto audiovisual máis, sendo igualmente una fanfiction.

Se ben os machiminas primixenios non tiñan demasiado valor a nivel de narración audiovisual, marcaron camiños moi importantes para o desenvolvemento da creación multimedia e tamén mostraron un primeiro modelo de distribución e creación audiovisual dende internet.

Producións como Red Vs. Blue axudan á consideración dos machiminas como creacións de ficción “serias”, xa que logo todo produto de ficción nado do traballo de seareiros anónimos non recollera moita atención fóra dos propios círculos de fans.

Saúl Rivas

O XXII congreso da AILCFH abordará o ciberfeminismo

A Asociación Internacional de Literatura y Cultura Femenina Hispánica (AILCFH) organiza este ano o seu XXII Congreso, que se celebrará do 8 ao 10 de novembro na Grand Valley State University, no estado norteamericano de Michigan, baixo o título “Entre la tierra y el ciberespacio”. Preséntase do seguinte xeito:

A primera vista el ecofeminismo y el ciberfeminismo pudieran parecer tendencias opuestas, de hecho representan modos diferentes de crítica cultural de las presunciones sobre los cuerpos de las mujeres, nuestras vidas y nuestros textos. En conjunto, estas metodologías analíticas nos brindan perspectivas holísticas para analizar la producción cultural de las mujeres en un amplio espectro, desde lo natural y material hasta lo artificial y virtual, y todo lo que se incluye entre ambas categorías. L@s participantes pueden considerar cualquier época en sus ensayos y pueden abordar los siguientes temas:

    Nuevas tecnologías y el mundo virtual
    La construcción del ciborg: cuerpo, género y representación artística.
    Monstruos y monstruosidades.
    Las incursiones de la mujer y su producción artística en la red virtual.
    La alianza entre la mujer y la máquina: nuevas representaciones.
    ¿Matriz?/Madre/ “Otr@”.
    El hipertexto y la hiperescritura: ¿una escritura de la diferencia?
    La mujer como ‘mascarada’, ficción, construcción artificial.
    Utopías vs. distopías: ciencia ficción, ficción de horror.
    Ecofeminismo: cuerpo, género y representaciones artísticas.
    La naturaleza del transgénero y sus respresentaciones.
    Daños ambientales: ruinas, desastres ecológicos.
    Nuevas/otras espiritualidades.
    Las prácticas de ruptura como acciones políticas de concienciación.
    Los movimientos sociales y las formas de resistencia en las artes, el cine y la literatura.
    Raza, género y activismo.
    Resistencias indígenas.
    Los feminismos de la Tercer Ola.

O prazo para a presentación de propostas remata o 16 de abril. O comité organizativo está formado polas profesoras Mayra Fortes, Zulema Moret, Gabriela Pozzi, Keith Watts e Diane Wright.

O propósito da AILCFH é fomentar o estudo da literatura hispánica (española, hispanoamericana, luso-brasileña, afro-latinoamericana, US latina) escrita por mulleres. A Asociación ofrecerá a oportunidade para a presentación de ponencias, a través do seu congreso anual, que servirá de foro para o intercambio profesional, e para la divulgación da investigación, por medio do seu órgano oficial, a revista académica, Letras Femeninas, e o boletín electrónico semestral, Grafemas.

Máis información na web da AILCFH.

Marina Abramovic convertida en meme: a performance na (nova) cultura popular

Coa súa performance The Artist is Present, que realizou o ano pasado no MOMA de Nova York, Marina Abramovic converteuse na primeira artista de performance que, rozando o mainstream, consegue facerse un sitio na cultura popular do século XXI. Isto é, a dos blogs, a dos videoxogos, a dos memes de internet.

Seguir lendo Marina Abramovic convertida en meme: a performance na (nova) cultura popular