Arquivos da etiqueta: antoloxía

Hai poesía en Google?

Cada día Google está máis presente nas nosas vidas: xestiona o noso correo, os nosos documentos, as nosas comunicacións, os nosos vídeos e ata o mapa dos sitios polos que nos movemos. Con Google Plus quere extender a súa presenza a un territorio xa conquistado por outros, as redes sociais. E sen o seu buscador xa non podemos vivir, substituiu a nosa memoria. Mais esta máquina que tanto nos controla é capaz por si mesma de producir algo parecido á poesía?

A reposta é que a poesía pode aparecer no lugar máis inesperado, só hai que querer vela. Así o fixo Davi Carneiro, un xornalista e escritor brasileiro que vive entre Barcelona, Brasil e Romenia, e que dende hai uns meses publica en Tumblr Poesia do Google, un blog con capturas de posibles poemas atopados por el e polos seus lectores, apartir das procuras suxeridas en Google cando introducimos algún termo para buscar. Por exemplo, poden saír pezas coma esta:

poesiagoogle1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A idea de facer este blog capturando a poesía que pode haber en Google non é orixinal senón que está tirada de Google Poetics, que se dous finlandese lanzaron en inglés por primeira vez en outubro do 2012, e que agora xa conta con versións polo momento en suomi, sueco, italiano, holandés, letón, danés, bosnio, alemán e serbio. En castelán aínda non se fixo.

As poesias de Google mesmo serven para recitar, como demostra Lucas Rossi en Youtube, entoando un poema que atopou no blog de Carneiro:

I ♥ E-Poetry, un novo espazo para a análise da poesía dixital

iloveepoetryNo pasado mes de decembro abríase o blog I ♥ E-Poetry, un espazo para  a reflexión informal sobre a poesía dixital creado polo portorricense Leonardo Flores, no que propón a revisión dunha obra de poesía electrónica cada día, e trata de aproximar o xénero a un público amplo tratando de achegar contexto poético, teórico e tecnolóxico a cada peza, axudándolle aos potenciais lectores a ler e entender mellor a obra. Este obxectivo de ampliar a audiencia da poesía dixital fóra do ámbito académico, aínda que tamén como un revulsivo desde dentro, materialízase non só no blog senón tamén en redes sociais como Facebook ou Twitter.
I ♥ E-Poetry ofrece unha metodoloxía moi interesante para o comentario e clasificación de obras de e-poesía, segundo a tipoloxía que Flores desenvolvera xa no seu traballo Typing the Dancing Signifier: Jim Andrews’ (Vis)Poetics.

Non hai acordo no vocabulario a utilizar para describir as características extralingüísticas dos textos nos medios dixitais, para alén das xa establecidas para textos impresos. Por ese motivo propoño unha tipoloxía de comportamentos que describen as posibles características textuais en medios electrónicos/programables. Son as seguintes:

  • Os textos estáticos son os que por defecto usamos nos medios impresos. Os que non se moven na pantalla.
  • Os textos cinéticos teñen palabras que se moven na pantalla: este movemento pode ser lineal ou espiral, aleatorio, programado ou de resposta a accións do lector.
  • Os textos receptivos (responsive) son os que aproveitan a interface do ordenador para permitir a intervención do lector, que virá fundamental mente do rato e do teclaro. Estes puntos de acción (enlaces, iconas e comandos do teclado) poden estar explícitos ou agochados, permitir a interacción voluntaria ou involuntaria, ou ter reaccións inmediatas ou pospostas sobre o input do lector.
  • Os textos mutables supoñen cambios programados ou aleatorios e poden tamén cambiarse pola interacción do lector.
  • Os textos programados poden irse revelando co tempo, que pode ser lineal ou en loop. Poden tamén forzar certa cantidad de lectura desaparecendo ou facendo scroll. Tamén poden desencadear eventos sobre un calendario programado ou aleatorio.
  • Os textos aurais teñen un compoñente sonoro, sexa verbal, musical ou un ruído.

Leonardo Flores ofrece esta tipoloxía como guía para o lector, pero non prescritiva nin tampouco completa. E convida os lectores do blog e a calquera persoa interesada a contribuír neste espazo enviando os seus propios comentarios e análises de obras, e utilizando as guías de envío, formato e revisión que expón no mesmo. Ata o de agora leva máis de 500 entradas, con case outras tantas análises de poemas dixitais.

Camiños para a app-literatura (III): a poesía expandida. Exemplos

Vén do post anterior.

The Waste Land, de T.S. Eliot, por TouchPress.

“Revivir o poema máis revolucionario dos últimos cen anos para unha audiencia do século XXI” é o que se propón a editorial interactiva TouchPress para esta aplicación literaria que ata o de agora é unha das máis premiadas e recoñecidas polo seu sector, ao proporcionar unha auténtica expansión dos contidos e posibilidades arredor do poema The Waste Land, de T.S. Eliot.

A app está deseñada para o iPad e comercialízase na AppStore por 13,99 dólares. Nela podemos atopar distintos contidos contextuais que enriquecen o texto, como unha reprodución do manuscrito orixinal, entrevistas a 35 expertos na obra, como Seamos Heaney, notas interactivas que axudan a comprender todas as referencias e alusións que contén o poema, e tamén unha performance feita pola actriz Fiona Shaw e gravada pola BBC. Tamén podemo escoitar diferentes lecturas do poema feita polo propio Eliot e por grandes voces da escena como sir Alec Guinness.

Velaquí unha demostración

What They Speak When They Speak to Me, de Victor Keegan, e o resto de creacións de (P.o.E.M.M.)

Jason E. Lewis e Bruno Nadeau forman o equipo de Poems for Excitable Mobile Media (P.O.E.M.), que explora as interfaces táctiles como a do iPad / Iphone, pero tamén grandes pantallas para exposicións, para compoñer poemas que usan a interactividade de tocar coa man para facer moverse os elementos textuais, imaxes, sons, etc. A súa primeira obra foi What They Speak When They Speak to Me, de Victor Keegan, que consiste nunha pantalla negra coas letras do alfabeto en branco aboiando libre mente. Cando se empezan a tocar e mover cos dedos as letras comezan a formar frases se se moven nunha dirección, e as frases inversas se se moven na outra. Tamén se poden facer formas coas palabras, e segundo a forma e o debuxo vanse formando unhas frases ou outras.

Outras das pezas poéticas editadas por P.O.E.M.M son Buzz Aldrin Doesn’t Know Any Better, The Great Migration ou No Choice About the Terminology, cuxa aparición anuncian para decembro.

Composition No.1 for iPad, de Visual Editions e Universal Everything

Em 1962 o novelista francés Marc Saporta publicou Composition No. 1, unha novela chamada prehipertextual cuxas páxinas estaban sen encadernar e se podían ler en orde aleatoria. Así o indicaba o seu autor: “Prégase que o lector dispoña destas páxinas coma dunha baralla de cartas. Que corte, se o desexa, coa man esquerda, coma se fose unha cartomántica. A orde na que as follas saian da baralla orientará o destino de X”. Case 50 anos máis tarde, a editorial británica Visual Editions reeditou estes libro nun fermoso formato, ao tempo que investigaba a comercialización da traslación lóxica deste “hipertexto en papel” a o soporte dixital.

O resultado foi a app Composition No.1. que, igual que What They Speak When They Speak to Me, permite xogar coas letras na pantalla táctil, e fai doada, e moi lóxica,a proposta de ler cada páxina aleatoriamente empezando pola que se queira. Aínda que o acaimento do soporte pareza lóxico, o certo é que a proposta perde forza precisamente por esta lóxica, porque no dixital o hipertexto, a non-linealidade, é o natural, non se forza o texto nin a experiencia lectora como o fai o formato das páxinas soltas do libro descosido. Non deixa de ser un gran paradoxoo que a forza do hipertexto físico dilúese no hipertexto dixital. Vexamos a diferenza nestes dous vídeos.

60 years in 60 poems, de The Space

Esta é unha curiosa rareza en forma de web-app que se creou para celebrar con literatura as vodas de diamante da raíña de Inglaterra. Cun deseño gráfico e de interacción moi traballado, navegar por esta web permítenos explorar a historia dos últimos 60 anos a través de poemas coñecidos, clasificados por diversos temas como o tempo, a identidade, a vixilancia, a migración, o recordo, a perda, o cambio, a descuberta, a celebración, o zeitgeist ou o desexo. Podemos navegar por eles e ir lendo os poemas ou escoitándoos en diversas voces, ver fotos do ano en que foron feitos… Trátase así dunha visualización estética dunha base de datos composta por poemas, seguindo unha tendencia moi recente como é a visualización de datos, que abrazan teóricos como Lev Manovich. E sobre todo trátase de ampliar o significado destes poemas engadíndolles un contexto e un criterio de selección que lles outorga interese e valor para chegar ao público, ou a outro público, de outra maneira.

POETRY, de The Poetry Foundation

Esta é tamén a intención da aplicación para iPhone e iPad, POETRY, que contén unha vasta base de datos de poemas que podemos explorar, buscar e seleccionar seguindo diferentes parámetros temáticos (amor, nostalxia, compromiso, familia, natureza, espiritualidade…), e que podemos despois ler, escoitar e compartir cos nosos amigos. A idea é podemos botar man dun poema para cada momento, e atopar na poesía o conforto e a inspiración que precisamos para sobrevivir ao día a día. O corpus está sacado da literatura universal, e de autores como T.S. Eliot, Emily Dickinson, Pablo Neruda… aínda que a lingua usada é o inglés.

‘Hybrid Spaces’: a teoría literaria hispánica reflexiona sobre as obras culturais que van máis alá do libro

O volume 9 da revista Hispanic Issues Online, do Departament of Spanish and Portuguese Studies da Universidade de Minnesotta, vén de publicarse na rede co título Hybrid Storyspaces: Redefining the Critical Enterprise in Twenty-First Century Hispanic Literature, editado por Christine Henseler e Debra A. Castillo. Canda el, as autoras habilitaron un espazo web no que continuar este traballo de reflexión, aberto a novas contribucións.

Tal e como apuntan no prólogo do volume, “o obxectivo de Hybrid Storyspaces é contribuír a repensar a teoría e práctica literaria hispánica e transnacional, tendo en conta a evolución das formas literarias do noso tempo. Examinamos as contrituvión á teoría e á práctica suxeridas por novos e híbridos espazos para contar historias, incluíndo os efectos na narrativa dos novos medios televisivos e cibernéticos (YouTube, blogs, Google maps, Yahoo Jukebox), novos xéneros (novelas videoclip, ficción zapping, docuficción, hipertexto), novos procesos (mashups, mapping, sampling, remixing) e novos foros críticos (blogs, páxinas web, vídeos, publicacións open-source).”

E engaden: “Mentres os artigos deste volume se centran sobre todo na importancia dos novos medios nos medios impresos, aínda que non exclusivamente, non pode seguir a sorprendernos que algunhas das máis excitantes e innovadoras obras culturais non se atoparán nunca nas páxinas dun libro; no canto diso, estárán dispoñibles para ver e descargar, en milleiros de sitios, a unha extensa e agradecida (se está altamente segmentada) audiencia potencial. Claramente “a internet” serve como taquigrafía dunha serie de tecnoloxías e formas artísticas que agora se fixeron populares en moitos círculos dos últimos vinte anos para acóo. Con todo, tales avances e formas foron relativamente pouco estudadas nos estudos literarios ou culturais do programas de Hispanismo, aínda que representan un fenómeno que, nas súas diferentes e ás veces problemáticas formas, atrae grandes debates non só asobre a forma cambiante da tecnoloxía, senón tamén sobre o acceso comparativo, a identidade e os proxectos culturais nacionais”.

A publicación está dividida en tres partes: Na primeira, titulada Creative Code-Switching contribúen Jorge Carrión (“The Bicephalous Writer: The Commingling of the Creative Writer and the Critic in a Single Body”, Germán Sierra (“PostDigitalism in Contemporary Spanish Fiction”), Edmundo Paz Soldán (“Cristina Rivera Garza’s Tweets”), Doménico Chiappe (“Enveloping Literature and Othes Challenges to the Multimedia Author”) e Rosina Conde (“Twenty Years of Internet Exploration”).

Na segunda parte, Technologies of Production and Consumption, escriben Agustín Fernández Mallo (“Topological Time in Proyecto Nocilla [Nocilla Project] and Postpoesía [Post-poetry] (and a brief comment on the Exonovel)”), Vicent Moreno (“Breaking the Code: “Generación Nocilla,” New Technologies, and the Marketing of Literature”), Virginia Newhall Rademacher (“The Art of Seduction: Truth or Fanfiction in the World of Lucia Etxebarria’s Online ‘Friends’ and the Blogosphere”), José Enrique Navarro (“You’ll Never Write Alone: Online Sharing Economy and the New Role of the Reader”) e Laura Borràs (“E-literature in Bytes and in Paper.The Digital Revolution inContemporary Literature from Spain”).

Na terceira e última parte, Remixing and Recycling Narrative Bits and Bytes, participan Andrew Brown (“An Archaeology of Digital Aesthetics: Musical Sampling in Rodrigo Fresán’s Señales captadas en el corazón de una fiesta“), Claire Taylor (“Post-Digital Remixes and Carnavalesque Relinkings: Eduardo Navas’s Goobalization”), Irene Depetris Chauvin (“Voice, Music and the Experience of the Neutral in Martín Rejtman’s Fictions”), Eduardo Ledesma (“Close Readings of the Historic and Digital Avant-Gardes: An Archeology of Hispanic Kinetic Poetry”) e Tori Holmes (“The Travelling Texts of Local Content: Following Content Creation, Communication and Dissemination via Internet Platforms in a Brazilian Favela”).

Como engadido, Luis Martín-Estudillo e Stephanie A. Mueller publican un ensaio titulado “Afterword: A Bookless Literature?”.

O asturiano Pelayo Méndez, seleccionado para o ELO 2012 Media Art Show

Falta pouco máis dun mes para que se celebre en Morgantown (sede da West Virginia Univesity) a conferencia anual da Electronic Literature Organization (ELO), baixo o lema “Electrifying Literature, Affordances and Constraints”. Este ano o evento inclúe unha mostra de arte dixital na que moitos dos autores máis recoñecidos da e-lit compartirán espazo con novos creadores que foron seleccionados mediante convocatoria pública para amosar as súas pezas de literatura electrónica, net-art, vídeo, animacións, arte sonora, multimedia experimental, e locative media. Un deles é o asturiano Pelayo Méndez, que presentará a súa obra ACITEOP.

No texto que presenta ACITEOP, Méndez parte da función poética da linguaxe delimitada por Jakobson como “aquela rexida polos principios de selección e ordenación. Baixo esta visión o poeta sería o encargado de seleccionar e ordenar dunha determinada maneira as palabras para conseguir o efecto poético”.  Así, ACITEOP é “un programa que tenta agrupar distintas ferramentas experimentais de construción de narrativas poéticas -textuais e visuais- a partir da deconstrución da función poética da linguaxe a través de diferentes algoritmos. O resultado, sempre distinto en cada lectura ou interacción, é un texto deconstruído e ao mesmo tempo unha nova obra xerada por ese proceso de deconstrución. Esta primeira versión é un exemplo sinxelo do programa que crea unha narrativa baseada en texto, audio e imaxes que comeza coa deconstrución dun poema que Octavio Paz lle dedicou ao lingüísta ruso tras a súa morte e que titulou Entre lo que veo y digo”.

Pelayo Méndez naceu en Asturias en 1977 e licenciouse en Ciencias da Información na Universidade de Salamanca, con especialización en Recursos Multimedia. Tamén se gradou recenetemente en Teoría da Literatura e Literatura Comparada na Universidade de Barcelona. Nesta cidade reside actualmente e e combina o ensino co seu traballo como programador multimedia en arte e o literatura. Ten publicado un bo número de poemas, artigos e relatos en varios formatos online e desenvolvido obras dixitais con artistas visuais. No 2011 comezou a producir as súas propias obras como artista, combinando o mundo da literatura e a escrita creativa coa arte visual usando código.