Arquivos da etiqueta: creación

Homenaxe aos cen mil millóns de poemas de Queneau

En 1961 publicouse en París un libro mítico, Cent Mille Milliards de Poèmes, da man de Raymond Queneau. Este libro, insignia do Oulipo (abreviatura do que sería «obradoiro de literatura potencial») propón 10 sonetos cuxos versos son combinables e riman entre si, podendo xerar ata cen mil millóns de combinacións posibles.

A finais do 2011 a editorial Demipage publicou Cien mil millones de poemas, un libro de homenaxe a Raymond Queneau no que participan diversos escritores españois como Jordi Doce, Rafael Reig, Fernando Aramburu, Francisco Javier Irazoki, Santiago Auserón, Pilar Adón, Javier Azpeitia, Marta Agudo, Julieta Valero e Vicente Molina Foix.

Cada un destes dez autores escribiu para o libro un soneto cuxos versos se poden combinar e, igual que facían os dez sonetos da obra orixinal de Queneaou, xerar cen mil millóns de poemas posibles, nun exercicio de poesía combinatoria intertextual que neste caso ten autoría colectiva e que eleva a potencia catorce estes dez sonetos que riman entre si.

Neste vídeo a editorial explica como é o libro e o xogo proposto aos lectores.

Para os que nunca tiveran o libro orixinal de Queneau nas mans, tamén existe unha versión web dos Cen mil millóns de poemas.

Zoopolitik, un proxecto de ‘escrita interactiva’ sobre o 15-M feito desde Galicia

A editorial Axóuxere, en colaboración coa Universidade Invisíbel, lanza Zoopolitik, un novo espazo de experimentación para a escrita colaborativa dun libro sobre o #15m.

Con este proxecto a Universidade Invisíbel, grupo de activistas e teóricos galegos vencellados á Universidade Nómade, quere constituír “unha colección de pensamento e activismo contemporáneo chamada [expect us], na que, para comezar co proceso co-creador, se definiu un espazo aberto de experimentación ensaística sobre o fenómeno do #15M. Chamamos a este espazo: Zoopolitik, Reinvención Democrática & Política de Movemento”.

Tal como explican dende Axóuxere, “en consonancia coas formas 2.0 que caracterizan as prácticas organizativas e deliberativas d@s indignad@s, a escrita deste libro proponse como un ensaio ou experimentación na produción textual, aberta e colaborativa”. Deste xeito, na web da iniciativa irán aparecendo os epígrafes e capítulos, “ofrecidos como punto de partida aos cibernautas para propiciar debates e recombinacións das ideas e dos seus contidos”. O mecanismo que teñen as lectoras e lectores para participar desta proposta non se especifica, pero pódese facer usando o mail ou os comentarios da web.

Sobre o recoñecemento do autor, apuntan: “Aquilo que no texto mellore grazas á túa achega, será oportunamente recoñecido cunha cita. Se o que posteas é simplemente demasiado bo, incluirémolo integramente como un anexo. Neste último caso, se nos deixas o teu contacto enviarémosche unha copia gratis do libro impreso. E é que, saia o que saia da colaboración aquí proposta, a editorial Axóuxere, temeraria ela, comprometeuse a publicalo.”

Unha análise interdisciplinar do #15m

Zoopolitik, Reinvención democrática & política de movemento, é unha análise interdisciplinar do #15M cuxos textos iniciais foron redactados por catro membros da Universidade Invisíbel: os antropólogos Antón Fernández de Rota e Carlos Diz, o sociólogo Martín Cebreiro e o filósofo e blogger Rosendo González, todos eles especializados no estudo da cultura política e os novos movementos sociais. O eixo do libro é a conceptualización e a interpretación histórica do que os impulsores chaman “modos de vida”. Consideran que para comprender o que aconteceu dende a Primavera Árabe até o Occupy Wall Street, pasando polo #15M, é preciso atender ás transformacións da vida cotiá no último medio século. Para pensar as mutacións do vello animal político, Zoopolitik non dubida en botar man das Ciencias da Vida e a Filosofía e Socioloxía da Ciencia, para dar conta do seu modo de vivir en rede nunha sorte de “bestiario da disidencia”.

Fronte ao berro “Steal this Book!”(Rouba este libro), co que a Abbie Hoffman e os Yippies dos anos 60 protestaban en contra das dinámicas da industria cultural, a Universidade Invisíbel aposta por unha transformación na produción e difuminación dos saberes e a cultura resumida na consigna “Write and Share this Book!” (Escribe e comparte este libro). En Zoopolitik, a experimentación con formas participativas de escrita vai acompañada por unha crítica da figura do copy right e a privatización dos saberes, e garantida pola licencia creative commons. Esta reivindicación do “dereito a compartir” é a mesma que fai súa a editorial independente Axóuxere, os reponsábeis da súa edición en galego.

O futuro do libro “que nunca se produciu”

O escritor Paul Lafargue pregúntase nun artigo publicado en Salon por que as novelas hipertextuais, que foron o hype literario dos anos 90, deixaron de producirse. E faino coincidindo co lanzamento da súa propia hipernovela, Luminous Airplanes, mentres se pregunta “coma un neno que chega á escola un día de nevarada, onde está todo o mundo?”.

«Que pasou coa ficción hipertextual? Se vostede era unha persoa viva e alfabetizada nos 90, poderá lembrar o hype co que o hipertexto foi promocionado como ‘the next big thing’: un medio que tiña o potencial de transformar a narrativa na era post-Gutenberg, do mesmo xeito que os tipos móbiles lle deron pulo á novela. Publicáronse hipertextos, primeiro en disquete, despois en CD-ROM, despois nae Web. A recensión de Robert Coover sobre o hipertexto “Victory Garden”, creado por Stuart Moulthrop en 1993, estivo na primeira páxina da New York Times Book Review.

E despois… non pasou nada. A entrada da Wikipedia para a ficción hipertextual non lista ningunha obra posterior a 2001 (…). Desconcerta que a forma estea desaparecendo, tendo en conta que nos últimos dez anos temos asistido ao nacemento do e-book e o e-reader, de proxectos vizosamente animados como “O libro da selva” de Electric Type, e de aventuras editoriais innovadoras como a Red Lemonade de Rishard Nash -e, se cadra non foi coincidencia, unha crise no sector editorial tradicional. Un non pode tirar unha pedra en certos barrios de Manhattan cercanos a Union Square sen que apareza alguén preguntando polo futuro do libro. Se algunha vez houbo un tempo para que a novela hipertextual chegase ao seu apoxeo, pensariamos que era este. Pero ata o de agora, nada (e debería mencionar aquí que eu mesmo estiven traballando nunha ficción hipertextual. Si, hai pouco. Si, poden vela. E síntome coma o rapaz que aparece na escola nun día de nevarada, preguntándome: onde está todo o mundo?»

Poden seguir lendo a interesante reflexión de Lafargue na revista Salon

María Yáñez

Artista invitado: Eduardo Kac


Eduardo Kac is internationally recognized for his telepresence and bio art. A pioneer of telecommunications art in the pre-Web ’80s, Eduardo Kac (pronounced “Katz”) emerged in the early ’90s with his radical works combining telerobotics and living organisms. His visionary integration of robotics, biology and networking explores the fluidity of subject positions in the post-digital world. His work deals with issues that range from the mythopoetics of online experience (Uirapuru) to the cultural impact of biotechnology (Genesis); from the changing condition of memory in the digital age (Time Capsule) to distributed collective agency (Teleporting an Unknown State); from the problematic notion of the “exotic” (Rara Avis) to the creation of life and evolution (GFP Bunny). At the dawn of the twenty-first century Kac opened a new direction for contemporary art with his “transgenic art”–first with a groundbreaking piece entitled Genesis (1999), which included an “artist’s gene” he invented, and then with “GFP Bunny,” his fluorescent rabbit called Alba (2000). Kac’s work has been exhibited internationally at venues such as Exit Art and Ronald Feldman Fine Arts, New York; Maison Européenne de la Photographie, Paris, and Lieu Unique, Nantes, France; OK Contemporary Art Center, Linz, Austria; Fundación Telefónica, Buenos Aires; InterCommunication Center (ICC), Tokyo; Seoul Museum of Art, Korea, Zendai Museum of Modern Art, Shanghai. Kac’s work has been showcased in biennials such as Yokohama Triennial, Japan, Gwangju Biennale, Korea, and Bienal de Sao Paulo, Brazil. His work is part of the permanent collection of the Museum of Modern Art in New York, the Museum of Modern Art of Valencia, Spain, the ZKM Museum, Karlsruhe, Germany, and the Museum of Modern Art in Rio de Janeiro, among others. Kac’s work has been featured both in contemporary art publications (Contemporary, Flash Art, Artforum, ARTnews, Kunstforum, Tema Celeste, Artpress, NY Arts Magazine), contemporary art books (Phaidon, Thames and Hudson, Oxford, MIT Press) and in the mass media (ABC, BBC, PBS, Le Monde, Boston Globe, Washington Post, Chicago Tribune, New York Times). Kac has received many awards, including the Golden Nica Award, the most prestigious award in the field of media arts and the highest prize awarded by Ars Electronica. He lectures and publishes worldwide. His work is documented on the Web: http://www.ekac.org. Eduardo Kac is represented by Factoría Gallery, Santiago de Compostela, Spain; Black Box Gallery, Copenhagen & Linz; and Laura Marsiaj Gallery, Rio de Janeiro.

Fonte: http://www.ekac.org/kacbio300.html