Arquivos da etiqueta: new media

Transmedia Literacy: seminario en Barcelona

O seminario Transmedia Literacy. From Storytelling to Intercreativity in the Era of Distributed Authorship, que organiza o programa de investigación en cultura dixital da IN3 – Universitat Oberta de Cataluya, celebrarase en Barcelona o vindeiro 10 de decembro. A chamada para presentar propostas de comunicación está aberta e o prazo remata este venres 15  ás 23h.

Entre os temas que a xornada quere abordar de xeito preferente están os novos conceptos de autoría, os modelos e procesos narrativos do chamado “transmedia storyelling”, as teorías da ficción e da representación, as teorías da recepción no tocante aos estudos de medios e de xénero, a retórica e a estética da información, a cultura participatoria e fan, o crowdfunding e o crowdsourcing na produción transmedia, ou a escrita e a semiótica dos novos medios. Serán especialmente benvidas as achegas interdisciplinares.

Os conferenciantes confirmados neste momento son Derrick de Kerckhove (IN3 — Universitat Oberta de Catalunya, Spain) coa ponencia “Connective Intelligence from Writing to the Web”, Asun López-Varela (Harvard University, USA), que falará de “Spatio-temporal Metamorphosis and the Ecologies of Representation: From Analogue to Digital Formats”, Raine Koskimaa (University of Jyväskylä, Finland) con “Playing with Time in New Media Fiction” e Carlos Scolari (Pompeu Fabra University, Spain) coa conferencia “Towards an Archeology of Transmedia Storytelling”.

As propostas de comunicación remitiranse en inglés co formato suxerido na web do seminario. As que sexan admitidas poderán transformarse en artigos para o vindeiro número do International Journal of Transmedia Literacy.

 

Volve o congreso i-Docs sobre narrativas interactivas de non ficción

i-docs_CFPTras xuntar con grande éxito investigadores e creadores de todo o mundo nas súas edicións de 2011 e 2012, e despois dun pequeno parón este ano, volve en 2014 o congreso i-Docs na cidade de Bristol (Reino Unido).  O Digital Cultures Research Centre acolle este encontro, que se celebrará os días 20 e 21 de marzo do ano que vén.

A chamada á participación e envío de propostas está aberta ata o 15 de novembro. Os temas sobre os que esta edición de i-Docs quere poñer o foco son tres: modelos de produción, involucración do usuario e avaliación, novos territorios. Todo indica que o mundo dos documentais interactivos loita por abrir novos camiños e non estancarse nos formatos e producións que xa coñecemos, a maioría procedentes de Francia ou Canadá, e que máis que cuestións puramente narrativa este ano preocupan como producir documentais interactivos e tamén como medilos, como avaliar a resposta dos usuarios.

Reproducimos aquí as principais cuestións que se apuntan para o debate:

Production Models
»» When the subjects are the story: from “access media” to participatory design
»» The emergence of the Hackathon: storytelling as software
»» The art and ethics of crowd-funding: working with a financing community
»» Documentary meets user experience: translating languages, know-hows and methodologies
»» Broadcasting, digital publishing, community support: where is the money in i-docs?

Engagement and Evaluation
»» “Formerly known as the audience”: users, interactants, participants – what’s in a name?
»» User testing: what should be tested, when, how and by whom?
»» Reception studies and data science: what are the methodologies for researching i-docs?
»» “First select your twitter handle”: the role of the creator in the age of social networks
»» What does the audience for an i-doc want: who knows (and who cares)?

New Territories
»» i-docs beyond the screen: performativity and presence
»» “The Snowfall effect”: is scrolling navigation a paradigm shift?
»» Tactile, haptic, horizontal: the influence of the iPad on i-docs aesthetics
»» Between documentary, journalism and art: crossovers & blurring boundaries
»» NGO, activist, human rights i-docs: advocacy, capacity building, mobilisation
»» i-docs geographical spread: models beyond the Western world

 

 

‘Software Takes Command’: o novo libro de Lev Manovich, accesible na rede

Software Takes CommandO teórico ruso Lev Manovich, autor da imprescindible obra The Language of New Media (2001, publicada en español por Paidós), regresa cun novo libro onde afonda nos conceptos apuntados nos seus traballos anteriores. O título é Software Takes Command e pubícao Bloomsbury, que ofrece unha versión dixital gratuíta para a súa consulta na web.

Na introdución do libro explícasenos como o software veu sustituir unha variedade de tecnoloxías físicas, mecánicas e electrónicas que se usaban antes do século XXI para crear, gardar, distribuír e interactuar con artefactos culturais. Converteuse na nosa interface co mundo, cos outros, coa nosa memoria e a nosa imaxinación: unha linguaxe universal a través da cal o mundo fala, e un motor universal sobre o que corre o mundo. O que a electricidade e o motor de combustión foron para os comezos do século XX, o software éo para os do século XXI. Con esta premisa, no libro Manovich ofrece a primeira aproximación teórica e histórica ao software para a creación nos medios e os seus efectos no concepto mesmo de “medios”.

Pódeselle botar un ollo ao libro enteiro aquí:

Recepción de propostas para o congreso ‘The Digital Subject’ en París

lesujetdigital“Como é a escrita revisitada polos medios dixitais?  De que xeitos a mudanza dixital lles afecta ás tres dimensións da escritura: a produción dun artefacto, a construción de significado e a aparición do suxeito?”   O simposio The Digital Subject, que se celebrará a Universidade de París-8 do 18 ao 21 do próximo novembro, trata de investigar este novo eido de investigación desde varios puntos de vista, como a filosofía, as artes, a neurociencia e o arquivo, e chama á participación de investigadores nestes campos co envío de propostas antes do 15 de setembro.

O simposio forma parte dun proxecto de longa duración chamado The digital subjet / Le sujet digital que trata de reflexionar sobre as transformacións da subxectividade que xurdiron das tecnoloxías dixitales despois da posguerra, e que explora as maneiras nas que as ferramentas dixitais, de realidade ou ficción, que van de Babbage á internet, teñen alterado a nosa concepción do suxeito e das súas representacións, afectando ao seu status e aos seus atributos.

As linguas de traballo admitidas seán o francés e o inglés. As propostas poden ser enviadas en calquera destas dúas linguas e non deben exceder os 3000 caracteres. Cómpre adxuntar unha nota bio-bibliográfica resumida. Os abstracts débense mandar usando o formulario de  EasyChair. Para máis información hai un correo electrónico,  scriptions@univ-paris8.fr.  O 1 de outubro o comité científico informará das propostas admitidas.

O A conferencia inaugural será a cargo de Mark Amerika. Outros ponentes convidadeos son Jean-Luc Nancy, Bertrand Gervais (UQAM, Montréal), Wendy Chun (Brown University) e Laurent Cohen (Salpêtrière INSERM). O cadro de organización do congreso está formado por Pierre Cassou-Noguès (Department of philosophy, LLCP, SPHERE, EA 4008), Claire Larsonneur (Department of anglophone studies, Le Texte Étranger, EA1569) w Arnaud Regnauld (Department of anglophone studies, CRLC – Research Center on Literature and Cognition, EA1569).

Ferramentas para a escrita de relatos dixitais

GenarratorAta o de agora os escritores que se aventuraron co soporte dixital para a súa creación literaria tiñan que botar man dos seus coñecementos máis básicos ou máis avanzados de linguaxes coma o HTML, o Flash, o Java… Moitos dos que temos no noso catálogo atenden ao perfil de creadores con competencias importantes nestas disciplinas. Mais nos últimos anos veñen creándose novos programas e aplicacións web que permiten crear un discurso avanzado en canto ás posibilidades do medio sen ter que preocuparse pola programación, só polo contido e por sacarlle o máximo partido á linguaxe dixital dende o punto de vista narrativo.

Un dos últimos en aparecer é Genarrator, un proxecto da Bournemouth University para crear unha ferramenta gratuíta e accesible desde calquera ordenador, coa que os usuarios poden aprender a deseñar e editar de xeito doado narracións interactivas e publicalas, na propia web do programa. Permite editar texto e imaxes, vídeo, animación e son, e traballar de xeito hipertextual calquera destes elementos, así como xogar co tempo e o modo en que aparece cada elemento dentro da narrativa. Tan importante ou máis é o feito de que Genarrator facilita o proceso anterior á edición, o do deseño e arquitectura do texto interactivo, coa ferramenta do site-map, que é o esquema das distintas páxinas que forman o relato e como se relacionan entre elas.

A web de Genarrator vai almacenando os relatos que se crean con ela, e que se poden explorar. A maior pega desta ferramenta é que polo de agora só funciona en Flash, co cal as obras resultantes carecen de código fonte e quedarán axiña obsoletas nun entorno no que o HTML5 é o estándar da web aberta.

De feito, a aparición de HTML5 permitiu nos últimos anos a aparición de ferramentas abertas para que persoas sen coñecementos de programación poidan facer os seus propios relatos interactivos. A maioría delas están orientadas ao vídeo, algunhas de xeito máis concreto ao webdocumental. É o caso de Klynt, Zeega, Popcorn Maker, Storyplanet3WDOC, Conductrr, Galahad ou o pioneiro Korsakow.

En 2012 María Yáñez (do proxecto Le.es) e mais Eva Domínguez presentaron no II Simposio I-Docs en Bristol un panel comparando tres destas ferramentas: Popcorn Maker, 3WDOC e Klynt. Dende aquela as ferramentas avanzaron moito e, como dicimos, apareceron outras novas, mais este cadro dá unha boa idea do que poden e non poden facer softwares de edición coma os mencionados polos narradores dixitais que non saiban nin teñan tempo de aprender a programar:

‘We Think Alone’, o novo proxecto epistolar de Miranda July

we-think-alone2A artista norteamericana Miranda July, que leva anos experimentando con distintos tipos de textualidades que van do cinema á literatura, á performance ou aos new media, lanzou a comezos deste mes o seu último proxecto, titulado We Think Alone. Trátase dunha obra que usa como medio principal o correo electrónico, e que consiste no envío a aquelas persoas que o soliciten dunha compilación de e-mails privados pertencentes a 20 personalidades do mundo da cultura nos Estados Unidos. Entre elas, cineastas como Lena Dunham, escritores como Etgar Keret, actrices como Kirsten Dunst ou deportistas multidisciplinares como Kareem Abdul-Jabbar.

Cada semana o lector recibirá un correo de Miranda July cun tema diferente. Ata agora os tres primeiros temas foron: un correo sobre diñeiro, un correo que dea consello e un correo que mencione a Barack Obama. O que pode quen reciba cada email é unha selección de mensaxes que os seus propietarios lle proporcionaron a July. Todos tiñan que ser de datas anteriores ao 11 de noviembre do ano pasado e ser reais. O interese, segundo July, reside en coñecer mellor estes personaxes fedellando (co seu permiso) no seu correo, vendo como falan de temas que normalmente non son dos que se adoitan en público. Así o explica a autora:

I’m always trying to get my friends to forward me emails they’ve sent to other people — to their mom, their boyfriend, their agent — the more mundane the better. How they comport themselves in email is so intimate, almost obscene — a glimpse of them from their own point of view. WE THINK ALONE has given me the excuse to read my friends’ emails and the emails of some people I wish I was friends with and for better or worse it’s changed the way I see all of them. I think I really know them now. But our inner life is not actually the same thing as our life on the computer — a quiet person might !!!! a lot. A person with a busy mind might write almost nothing. And of course while none of these emails were originally intended to be read by me (much less you*) they were all carefully selected by their authors in response to my list of email genres — so self-portraiture is quietly at work here. Privacy, the art of it, is evolving. Radical self-exposure and classically manicured discretion can both be powerful, both be elegant. And email itself is changing, none of us use it exactly the same way we did ten years ago; in another ten years we might not use it at all. Thank you to Kareem, Kirsten, Sheila, Danh, Lee, Etgar, Kate, Laura, Lena and Catherine for their daring and diligence.

Tal e como comenta a revista dixital Rhizome, non se trata da primeira obra de arte dixital que utiliza como elemento textual fundamental o correo electrónico: así o fixo tamén o proxecto Life Sharing que fixeron en 2001 Eva e Franco Mattes. Vendo un e outro proxecto pódense aprezar as diferenzas de 12 años no uso do correo electrónico, en termos de conectividade e sobre todo da forma en que cada persoa proxecta a súa identidade no medio. Deste xeito, no caso de July, tamén se tematiza a privacidade e a celebridade, e cómo personaxes públicas proxectan as súas distintas identidades privadas en segundo qué tipo de conversación por e-mail.

O experimento está comisariado pola galería Magasin 3 de Estocolmo e prolongarase durante un total de 20 semanas, ata o 11 de novembro de 2013. Calquera persoa pode solicitar recibir os e-mails en calquera momento, pero só recibirá os que se produzan a partir da súa suscrición, sen poder recuperar os anteriores.