Arquivos da etiqueta: redes sociais

A Asociación de Humanidades Digitales Hispánicas celebrou o seu primeiro congreso na Coruña

cartelHDH2013A Universidade da Coruña acolleu do 9 ao 12 de xullo o I Congreso da asociación HDH:  Humanidades Digitales Hispánicas. Sociedad Internacional, recentemente constituída. Baixo o título Humanidades Digitales: desafíos, logros y perspectivas de futuro, o congreso deu a oportunidade de coñecer e darlles visibilidade aos proxectos sobre Humanidades Dixitais que se desenvolven en España, establecer relacións entre os investigadores e outros interesados neste eido de coñecemento.

As áreas temáticas que quixo explorar a HDH nesta convocatoria van desde a edición dixital ata a preservación de textos en bibliotecas e arquivos dixitais, as aplicacións informáticas e o software deseñado para as humanidades dixitais, a minaría de datos, a web semántica, as ferramentas dos novos medios, as redes sociais ou o papel das HD na docencia e no currículo académico.

As ponencias plenarias correron a cargo de José Luis Canet Vallés, catedrático de Literatura Española na Universitat de Valencia, que abriu cunhas “Reflexiones sobre las Humanidades Digitales”; o profesor da Monash University John Griffiths (“Música, informática, y la vihuela en el siglo XXI”), o catedrático da Universidad de Alcalá Pedro Sánchez-Prieto Borja (“Hacia un nuevo humanismo (digital): edición de textos, lectura y educación”), o profesor Paul Spence do departamento de Digital Humanities do King’s College de Londres (“Centros y fronteras: el panorama internacional de las humanidades digitales”), e Xavier Agenjo Bullón, director de proxectos da Fundación Ignacio Larramendi, coa ponencia “La digitalización de los materiales bibliográficos y las herramientas del humanismo digital: estado de la cuestión y perspectivas de futuro”.

A totalidade do programa do congreso, que incluíu diversos talleres prácticos sobre posibilidades do entorno dixital nas humanidades, pódese ver na web do congreso.

A asociación Humanidades Digitales Hispánicas, presidida pola catedrática da Universidade da Coruña Sagrario López Poza, continuará a súa actividade despois de verán, que se pode seguír a través da súa web.

‘We Think Alone’, o novo proxecto epistolar de Miranda July

we-think-alone2A artista norteamericana Miranda July, que leva anos experimentando con distintos tipos de textualidades que van do cinema á literatura, á performance ou aos new media, lanzou a comezos deste mes o seu último proxecto, titulado We Think Alone. Trátase dunha obra que usa como medio principal o correo electrónico, e que consiste no envío a aquelas persoas que o soliciten dunha compilación de e-mails privados pertencentes a 20 personalidades do mundo da cultura nos Estados Unidos. Entre elas, cineastas como Lena Dunham, escritores como Etgar Keret, actrices como Kirsten Dunst ou deportistas multidisciplinares como Kareem Abdul-Jabbar.

Cada semana o lector recibirá un correo de Miranda July cun tema diferente. Ata agora os tres primeiros temas foron: un correo sobre diñeiro, un correo que dea consello e un correo que mencione a Barack Obama. O que pode quen reciba cada email é unha selección de mensaxes que os seus propietarios lle proporcionaron a July. Todos tiñan que ser de datas anteriores ao 11 de noviembre do ano pasado e ser reais. O interese, segundo July, reside en coñecer mellor estes personaxes fedellando (co seu permiso) no seu correo, vendo como falan de temas que normalmente non son dos que se adoitan en público. Así o explica a autora:

I’m always trying to get my friends to forward me emails they’ve sent to other people — to their mom, their boyfriend, their agent — the more mundane the better. How they comport themselves in email is so intimate, almost obscene — a glimpse of them from their own point of view. WE THINK ALONE has given me the excuse to read my friends’ emails and the emails of some people I wish I was friends with and for better or worse it’s changed the way I see all of them. I think I really know them now. But our inner life is not actually the same thing as our life on the computer — a quiet person might !!!! a lot. A person with a busy mind might write almost nothing. And of course while none of these emails were originally intended to be read by me (much less you*) they were all carefully selected by their authors in response to my list of email genres — so self-portraiture is quietly at work here. Privacy, the art of it, is evolving. Radical self-exposure and classically manicured discretion can both be powerful, both be elegant. And email itself is changing, none of us use it exactly the same way we did ten years ago; in another ten years we might not use it at all. Thank you to Kareem, Kirsten, Sheila, Danh, Lee, Etgar, Kate, Laura, Lena and Catherine for their daring and diligence.

Tal e como comenta a revista dixital Rhizome, non se trata da primeira obra de arte dixital que utiliza como elemento textual fundamental o correo electrónico: así o fixo tamén o proxecto Life Sharing que fixeron en 2001 Eva e Franco Mattes. Vendo un e outro proxecto pódense aprezar as diferenzas de 12 años no uso do correo electrónico, en termos de conectividade e sobre todo da forma en que cada persoa proxecta a súa identidade no medio. Deste xeito, no caso de July, tamén se tematiza a privacidade e a celebridade, e cómo personaxes públicas proxectan as súas distintas identidades privadas en segundo qué tipo de conversación por e-mail.

O experimento está comisariado pola galería Magasin 3 de Estocolmo e prolongarase durante un total de 20 semanas, ata o 11 de novembro de 2013. Calquera persoa pode solicitar recibir os e-mails en calquera momento, pero só recibirá os que se produzan a partir da súa suscrición, sen poder recuperar os anteriores.

Un ‘Ulises cibernético’ para celebrar o Bloomsday

ulisescibernetico

Como todos os 16 de xuño os afeccionados á literatura e en concreto os seareiros de James Joyce prepáranse para celebrar o Bloomsday, o día no que transcorre a acción protagonizada por Leopold Bloom na novela Ulises. Dublín adoita a ser a capital das actividades deste día, aínda que tamén se realizan noutas cidades do mundo, e cada vez máis Internet é o escenario complementario para comemoración do Bloomsday, a través das redes sociais.

Este ano o creador e investigador en literatura electrónica Jaime Alejandro Rodríguez Ruiz propón levar a actividade un pouco máis aló co proxecto Ulises Cibernético, que pretende unir a todos os creadores e afeccionados á literatura a un experimento de narrativa dixital colectiva a tavés de Wikispaces, Twitter, Facebook e blogs.

As persoas interesadas en participar deben apuntarse no Wikispaces do proxecto. Aquí Jaime A. Rodríguez explica nun tutorial de vídeo como facelo:

Ademais neste pdf podemos atopar a guía de como funcionará Ulises Cibernético. Reproducímola aquí debaixo e quedamos á expectativa de ver como se resolve este experimento narrativo e de celebración literaria.


Fecha del evento: 16 de junio
 
Página del Proyecto: http://www.facebook.com/UlysesCibernetico
 
Página wiki para publicaciones: http://ulysescibernetico.wikispaces.com/
 
Hashtag para divulgar la actividad: #ulysesciber
 
Posibilidades de participación:
 
1. Para garantizar una participación global: invitar al proyecto conocidos en otros países (tratar de cubrir todas las zonas horarias)
 
2. Preparar un blog (o sitio web) para recibir ese día los distintos aportes. Se ha propuesto como modo de publicación que cada partipante cuente con acceso como autor del blog. En caso necesario, se podría delegar ese acceso a un “administrador” del blog
 
3. Identificar “héroes cibernéticos” para entrevistarlos ese día o publicar la entrevista ese día
 
4. Identificar sitios, aplicaciones, textos, movimientos, colectivos que puedan considerarse parte de los heroísmos del siglo xxi, para reseñarlos ese día o publicar la reseña ese día.
 
El 16 de junio
 
1. Registrar en vídeo o en fotografía la actividad en pantallas interactivas que cada uno considere que es lo típico suyo y publicarlo en el blog
 
2. Una variante es: captar en video o en fotografía mediante la función print script la actividad directa en la pantalla del computador o del dispositivo móvil (se sugiere visitar 
esta pagina donde se ofrecen opciones de programas gratis http://www.emezeta.com/articulos/18-programas-gratis-para-capturar-pantalla-en-video) y publicarlo en el blog
 
3. Transmitir en directo, mediante tecnología stream la actividad típica de cada uno (se sugiere informar sobre la transmisión en twitter, usando el hashtag #ulysesciber)
 
4. Narrar en audio un relato literario y publicarlo como podcast en el blog
 
5. Escribir un relato y publicarlo en el blog
 
Nota: Se sugiere informar y difundir todas estas actividades en Twitter, usando el hashtag #ulysesciber
 
Post 16 de junio
 
1. Edición de los distintos registros
 
2. Desarrollo de otros productos basados en los insumos del 16 de junio 

 

 

Steven Soderberg escribe unha novela en Twitter

bichtuationO director norteamericano Steven Soderbergh, despois de anunciar en varias ocasións que se retira do cine, comeza a explorar outros soportes para contar historias, e dende hai unhas semanas ten en marcha un experimento narrativo en Twitter. Trátase dunha novela de misterio titulada Glue que se vai publicando en forma de tuits desde a conta @Bitchuation, que o propio Soderbergh confirmou que era del, e no momento de publicar este artigo conta con algo máis de once mil seguidores.

Narrada en segunda persoa, a novela conta como unha persoa (“ti”, ou sexa, o usuario) presencia o seu propio funeral e vese envolta nunha viaxa que a levará a percorrer distintas capitais europeas para atopar un obxecto ou substancia perigosa chamada, e vaise encontrando con distintos personaxes, incluída unha femme fatal de nome D. Trátase de aforrar caracteres e tamén os elementos da historia que poidan estar de máis para destilar un estilo literario que segundo algúns críticos recorda a Dashiel Hammet, Samuel Beckett e algo da noveau roman dos anos 50, pero non se desliga do pulso narrativo dos filmes de Soderberth.

Algúns usuarios da ferramenta Storify (que permite construír relatos lineais a partir do que se produce nas redes sociais) están a ordenar os tuits de @Bitchuation de xeito que se pode ler Glue desde o comezo.

Marcel·lí Antúnez achégase aos móbiles e ás redes sociais no seu último traballo, ‘Pseudo’

O performer catalán Marcel·lí Antúnez, un dos máis implicados do panorama europeo na investigación e uso da tecnoloxía no seu traballo, estreará o vindeiro 24 de xullo no festival Grec de Barcelona o seu novo traballo, unha performance / instalación interactiva que leva por título Pseudo.

Neste traballo o autor aplica o concepto de sistematurxia, un neoloxismo creado por el para designar a “dramatuxia dos sistemas computacionais”, e reflexionar sobre o novo paradigma da interacción tecnolóxica.

Tal e como explica na súa web, o argumento de Pseudo arrinca de Cotrone, espactáculo que Antúnez realizou en Italia no 2010. Aquela narración está repleta de microrrelatos que teñen como eixo temático un cuarto acto inventado d’Os xigantes da montaña, de Pirandello, que repasa a nova vida dunha boa parte dos personaxes da obra. Pseudo parte deses relatos, reescritos e producidos de novo para axustalos á participación do público a través de diferentes estratexias, como a acción xestual e sonora sobre interfaces, a participación a través de sistemas de realidade aumentada –videotraking, face traking e detección de imaxes- e, eventualmente, unha participación indirecta coa utilización consentida de bancos de imaxes dos perfís dos espectadores en internet (Facebook, Flickr ou Youtube).

A recomposición das pezas narrativas que o espectador leva a termo coa súa actuación sobre as interfaces (algunhas delas con clara vontade simbólica) condicionan tamén o número de espectadores, que debe ser reducido con tal de potenciar a proximidade e propiciar a participación.

O proceso de traballo de Pseudo está a ser documentado por Antúnez no seu blog, no que podemos ver algunha imaxe do making of, como este vídeo:

Amores prohibidos 2.0: teatro popular nas redes sociais

A compañía compostelá Chévere, en colaboración con Redenasa.TV, está a preparar un experimento teatral que levará a obra de Romeo e Xulieta ao contexto dun instituto Boirés e será representada polos rapaces deste institutuo a través da web e das redes sociais. A obra leva por título Amores Prohibidos 2.0 e ten como transfondo o conflito lingüístico, substituíndo as familias rivais dos Montesco e os Capuleto por dúas pandillas enfrontadas polo uso da lingua, uns galegofalantes e outros castelánfalantes.

O desenvolvemento desta particular función realizarase en tempo real durante 6 días -aproximadamente o tempo narrativo que emprega Shakespeare na obra orixinal para contar a historia- entre o 20 e o 25 do vindeiro mes de abril. O público poderá seguir os acontecementos que se narren a través dun sitio específico creado dentro de RedeNasa.TV, e tamén a través doutras redes sociais como Tuenti, Facebook ou Twitter. Cada personaxe terá un perfil en Redenasa e nas redes que máis se lle axeiten, e contará a historia mediante diálogos, fotos ou vídeos que eles mesmos suban. Como apoio existirá a figura dun narrador, Xesp1r, encargado de comentar o que fagan ou digan os personaxes e enfiar unha narración de natureza fragmentada e deconstruída.

Non é a primeira vez que esta obra de Shakespeare é usada como experimento de narrativa transmedial: en 2010 a Royal Shakespeare Company levou a cabo unha experiencia similar pero usando soamente Twitter, e estirando a narración en tempo real a 5 semanas. A partir dese concepto, e dunha idea previa que tiña Chévere de adaptar Romeo e Xulieta ao conflito lingüístico, xestouse o proxecto Amores Prohibidos 2.0.

O equipo de dirección desta obra está formado por Xesús Ron, Xana García e María Yáñez, esta última tamén investigadora do proxecto Le.es. Polo de agora o proxecto poderá seguirse a través do seu blog.

‘Soy poeta’, rede social e soporte dixital para poesía convencional

A recente presentación da rede social Soypoeta ofrece unha interesante oportunidade para reflexionar sobre algúns aspectos da integración da poesía no medio dixital, e, máis concretamente, en internet. Funcionando dende 2001 como un portal cultural centrado na potenciación da lectura e a escritura, Soypoeta afronta agora a transformación na primeira rede social de poesía en lingua española, aportando novas modalidades de comunicación anteriormente inaccesíbeis. Este cambio supón, sen lugar a dúbidas, un significativo incremento nas posibilidades de interacción e intercambio entre os usuarios, os cales, asimesmo, poderán dar a coñecer os seus textos a un número cada vez maior de persoas.

Obviamente, as ferramentas aportadas por internet serven, neste sentido, para favorecer unha democratización do fenómeno literario, posto que permiten que calquera persoa faga públicas as súas creacións sen ningún tipo de limitacións ou obstáculos. Non obstante, na maioría dos exemplos, a alteración nos canais e mecanismos de circulación da poesía non se ve complementada por unha paralela modificación dos rasgos que definen as composicións incluídas na rede social: nas súas características fundamentais, tales poemas son equivalentes aos textos publicados tradicionalmente no formato libro, por máis que o seu espazo de exposición e a modalidade de acceso a eles sexan electrónicos.

A diferenciación entre poesía tradicional publicada no medio dixital e poesía dixital (electrónica,etc.) debe levar, polo tanto, a entender que esta última esixe unhas condicións particulares que fagan necesario, tanto para a súa elaboración como para a súa lectura, o uso de elementos informáticos. Así pois, a poesía só podería ser considerada electrónica cando o seu funcionamento fai obrigatorio a intervención da tecnoloxía informática. Ao falar de literatura electrónica, o medio non só e a mensaxe, tamén é unha condición necesaria.

David Muiño