Arquivos da etiqueta: web

Ferramentas para a escrita de relatos dixitais

GenarratorAta o de agora os escritores que se aventuraron co soporte dixital para a súa creación literaria tiñan que botar man dos seus coñecementos máis básicos ou máis avanzados de linguaxes coma o HTML, o Flash, o Java… Moitos dos que temos no noso catálogo atenden ao perfil de creadores con competencias importantes nestas disciplinas. Mais nos últimos anos veñen creándose novos programas e aplicacións web que permiten crear un discurso avanzado en canto ás posibilidades do medio sen ter que preocuparse pola programación, só polo contido e por sacarlle o máximo partido á linguaxe dixital dende o punto de vista narrativo.

Un dos últimos en aparecer é Genarrator, un proxecto da Bournemouth University para crear unha ferramenta gratuíta e accesible desde calquera ordenador, coa que os usuarios poden aprender a deseñar e editar de xeito doado narracións interactivas e publicalas, na propia web do programa. Permite editar texto e imaxes, vídeo, animación e son, e traballar de xeito hipertextual calquera destes elementos, así como xogar co tempo e o modo en que aparece cada elemento dentro da narrativa. Tan importante ou máis é o feito de que Genarrator facilita o proceso anterior á edición, o do deseño e arquitectura do texto interactivo, coa ferramenta do site-map, que é o esquema das distintas páxinas que forman o relato e como se relacionan entre elas.

A web de Genarrator vai almacenando os relatos que se crean con ela, e que se poden explorar. A maior pega desta ferramenta é que polo de agora só funciona en Flash, co cal as obras resultantes carecen de código fonte e quedarán axiña obsoletas nun entorno no que o HTML5 é o estándar da web aberta.

De feito, a aparición de HTML5 permitiu nos últimos anos a aparición de ferramentas abertas para que persoas sen coñecementos de programación poidan facer os seus propios relatos interactivos. A maioría delas están orientadas ao vídeo, algunhas de xeito máis concreto ao webdocumental. É o caso de Klynt, Zeega, Popcorn Maker, Storyplanet3WDOC, Conductrr, Galahad ou o pioneiro Korsakow.

En 2012 María Yáñez (do proxecto Le.es) e mais Eva Domínguez presentaron no II Simposio I-Docs en Bristol un panel comparando tres destas ferramentas: Popcorn Maker, 3WDOC e Klynt. Dende aquela as ferramentas avanzaron moito e, como dicimos, apareceron outras novas, mais este cadro dá unha boa idea do que poden e non poden facer softwares de edición coma os mencionados polos narradores dixitais que non saiban nin teñan tempo de aprender a programar:

Santiago Ortiz homenaxea a Rayuela, o ‘libro-rede’, no seu 50 aniversario

rayuelaSempre se considerou Rayuela, de Julio Cortázar, como a primeira novela de lectura non lineal. Estes días celébrase o 50 aniversario da súa publicación orixinal, e o o artista colombiano Santiago Ortiz, coñecido polos seus traballos de visualización de datos e narrativa interactiva, propúxose homenaxeala creando unha interface de lectura na web.

Trátase dun dispotivo visual e interactivo que permite ler a novela das dúas formas posibles (cando menos) que formulou Cortázar no seu día:  de xeito convencional, nunha orde consecutiva de capítulos; ou saltando capítulos seguindo a ruta proposta polo autor. Tal como recorda Ortiz na súa web, Cortázar propuña na introdución os modos de lectura:

“A su manera este libro es muchos libros, pero sobre todo es dos libros.
El primero se deja leer en la forma corriente, y termina en el capítulo 56, al pie del cual hay tres vistosas estrellitas que equivalen a la palabra Fin. Por consiguiente, el lector prescindirá sin remordimientos de lo que sigue.
El segundo se deja leer empezando por el capítulo 73 y siguiendo luego en el orden que se indica al pie de cada capítulo. En caso de confusión u olvido, bastará consultar la lista siguiente: 73, 1, 2, 116, 3, 84, 4, 71, 5, 81, 74, 6, 7, 8, 93, 68, 9, 104, 10, 65, 11, 136, 12, 106, 13, 115, 14, 114, 117, 15, 120, 16, 137, 17, 97, 18, 153, 19, 90, 20, 126, 21, 79, 22, 62, 23, 124, 128, 24, 134, 25, 141, 60, 26, 109, 27, 28, 130, 151, 152, 143, 100, 76, 101, 144, 92, 103, 108, 64, 155, 123, 145, 122, 112, 154, 85, 150, 95, 146, 29, 107, 113, 30, 57, 70, 147, 31, 32, 132, 61, 33, 67, 83, 142, 34, 87, 105, 96, 94, 91, 82, 99, 35, 121, 36, 37, 98, 38, 39, 86, 78, 40, 59, 41, 148, 42, 75, 43, 125, 44, 102, 45, 80, 46, 47, 110, 48, 111, 49, 118, 50, 119, 51, 69, 52, 89, 53, 66, 149, 54, 129, 139, 133, 140, 138, 127, 56, 135, 63, 88, 72, 77, 131, 58, 131″

“El audiovisual que viene nace de la web”

popcorn4

El nuevo lenguaje audiovisual no se compone ya sólo de planos y banda sonora montados linealmente. Es código HTML compuesto de imágenes, textos, enlaces, vídeo, audio, datos, mapas, menús… y cualquier atributo y estilo que a éstos se les pueda dar de forma dinámica. Es más, se puede hacer audiovisual en la nube sólo mediante enlaces que aglutinen todos estos elementos. Puede que la era del vídeo incrustado en una web, sin más, esté llegando a su fin ya que vídeo y web se volverán indistinguibles. Y no hablamos de las opacas y pesadas películas en Flash que se usaron como intrusas en la web mientras el lenguaje HTML no era capaz de manejar audio y vídeo, sino de compartir y mezclar de forma real el código fuente. Ha llegado la hora de incorporar los elementos de la web al vídeo, y tal vez de proporcionarle a la web una dimensión temporal que la haga más profunda e inmersiva. Los dos lenguajes parecen destinados a fusionarse, y hay todo un movimiento trabajando en esta fusión para proporcionar las herramientas y expandir el conocimiento necesario. Casi como un apostolado: el nuevo audiovisual será open source y sus creadores, más hackers que cineastas.

Artigo de María Yáñez publicado en EMBED. Sigue lendo.

M-Artech convoca a mulleres creadoras e investigadoras en arte, ciencia e tecnoloxía

A plataforma M-Artech convoca a artistas e investigadoras que traballan en arte, ciencia y tecnología a formar parte da súa plataforma online para “visibilizar o seu traballo e fomentar o diálogo e a divulgación a través de encontros, charlas, talleres e exposiciones off e online”. Para isto queren crear unha base de datos cos perfiles e unha mostra do traballo de cada unha delas. Quen queira participar debe enviar os seus datos biográficos, contacto e enlaces ás súas webs ou blogs, e opcionalmente pode incluír artigos, comunicacións, abstracts ou ensaios (en pdf, word ou txt), así como vídeos, fotos e audios. A convocatoria é aberta, sen data de finalización.

Tal e como explican na súa web, M-Artech é un proxecto de conexión e de divulgación, que se xestou no CIMUAT (Congreso Internacional Arte, Mujer y Tecnología), que se celebrou en Valencia en novembro do 2010 coa presenza de artistas e investigadores que presentaron discursos anovadores na converxencia entre arte, muller e tecnoloxía. A través dos novos medios (electrónicos e dixitais, net-art, ciberactivismo e ciberfeminismo, arte interactiva, vídeo-instalación, videoarte, fotografía dixital, arte sonora, realidade virtual, realidade aumentada, etc) cuestionouse como a arte se produce e se nos mostra, avaliando os seus contidos e a súa función na sociedade.

Así, o obxectivo principal de M-Artech é conectar artistas e persoas investigadoreas que traballan na arte, na ciencia e na tecnoloxía e fomentar o diálogo e a divulgación das súas obras e coñecementos coa organización de ciclos de encontro, charlas, debates, obradoiros, exposicións e do uso dunha plataforma web como medio tecnolóxico de conexión e de difusión, coa creación dun arquivo online para o intercambio de investigacións, ensaios e traballos entre artistas, científicas ou grupos de investigación tecnolóxica. O proxecto promóveo a artista visual Francesca Mereu coa colaboración de Elizabeth Ross, Beatriz García e Luisana Rodríguez.

Neste vídeo publicado por MediaLab Prado pódese ver unha presentación da plataforma a cargo das súas creadoras:

‘Soy poeta’, rede social e soporte dixital para poesía convencional

A recente presentación da rede social Soypoeta ofrece unha interesante oportunidade para reflexionar sobre algúns aspectos da integración da poesía no medio dixital, e, máis concretamente, en internet. Funcionando dende 2001 como un portal cultural centrado na potenciación da lectura e a escritura, Soypoeta afronta agora a transformación na primeira rede social de poesía en lingua española, aportando novas modalidades de comunicación anteriormente inaccesíbeis. Este cambio supón, sen lugar a dúbidas, un significativo incremento nas posibilidades de interacción e intercambio entre os usuarios, os cales, asimesmo, poderán dar a coñecer os seus textos a un número cada vez maior de persoas.

Obviamente, as ferramentas aportadas por internet serven, neste sentido, para favorecer unha democratización do fenómeno literario, posto que permiten que calquera persoa faga públicas as súas creacións sen ningún tipo de limitacións ou obstáculos. Non obstante, na maioría dos exemplos, a alteración nos canais e mecanismos de circulación da poesía non se ve complementada por unha paralela modificación dos rasgos que definen as composicións incluídas na rede social: nas súas características fundamentais, tales poemas son equivalentes aos textos publicados tradicionalmente no formato libro, por máis que o seu espazo de exposición e a modalidade de acceso a eles sexan electrónicos.

A diferenciación entre poesía tradicional publicada no medio dixital e poesía dixital (electrónica,etc.) debe levar, polo tanto, a entender que esta última esixe unhas condicións particulares que fagan necesario, tanto para a súa elaboración como para a súa lectura, o uso de elementos informáticos. Así pois, a poesía só podería ser considerada electrónica cando o seu funcionamento fai obrigatorio a intervención da tecnoloxía informática. Ao falar de literatura electrónica, o medio non só e a mensaxe, tamén é unha condición necesaria.

David Muiño